HuMan

Opening Zo 1 april 2007 16:00 -18:00

Bij de tentoonstelling HuMan staan de vormgeving, de kunstmatigheid en de identiteit van het lichaam centraal. Aan welke esthetische waarden moet het lichaam als palet voldoen?

De deelnemende kunstenaars gaan hierbij de confrontatie aan met het identiteitsverlies, de geldende esthetische normen en de organische realiteit van het lichaam. HuMan toont de uniekheid van het lichaam en de diversiteit aan disciplines en beleveniswerelden van een groep toonaangevende Belgische, Duitse en Nederlandse kunstenaars.

De menselijke figuren van Ulrike Bolenz lijken op geestverschijningen gevangen tussen grote platen plexiglas. Het zijn mensbeelden in verzet tegen de eigen persoonlijkheid. De foto- en videobeelden worden door Ulrike Bolenz scheikundig en digitaal gemanipuleerd. Daarna worden ze getransponeerd op grote transparante dragers. Het gevangenzetten van het beeld in het kille plexiglas veroorzaakt een confrontatie tussen de fragiliteit en vergankelijkheid van de mens en de weerbarstigheid van het materiaal. De mens in het werk van Ulrike Bolenz is ontdaan van zijn kleding en daarmee ook van zijn persoonlijkheid. De kunstenaar zoekt in haar werk naar de wanhoop van depersonalisering, het ontmenselijken van individuele beelden. De tegenstelling tussen de mens als individu en de mens als onderdeel van de grote massa speelt daarbij een essentiële rol. De transparante figuren geven de indruk gekloond te zijn. Echter, door elk paneel te bewerken met verf, tekens, kleur en structuur, behoudt iedere figuur zijn eigenheid en daarmee zijn individualiteit. Ulrike Bolenz ontmaskert hiermee de wereld van manipulatie en kunstmatigheid. De mens is en blijft een uniek wezen.

Het oeuvre van Itie Langeland kenmerkt zich door vervreemding en het ongebruikelijke materiaal. Haar werk is veelal een combinatie van fotografie en borduurwerk op verschillende soorten textiel, leer en canvas. Itie Langeland gebruikt daarbij vaak paardenhaar als draad; een materiaal dat zijn eigen uitdagingen en beperkingen kent en dat een vervreemdende dimensie toevoegt aan de uiteindelijke beelden. Het ‘vreemde’ van paardenhaar en andere materialen wordt gecontrasteerd door de kracht en sereniteit van één foto die voor de gehele serie Self-portraits als drager wordt gebruikt. De foto van de kunstenaar is het palet dat, door materialen als leer, gasmaskers, paardenhaar en borduursels, telkens een andere vorm krijgt. Onder de vervormingen zit echter één gezicht verscholen: het unieke en pure gezicht van een mens. Itie Langeland’s veelzijdige werk geeft commentaar op de maakbaarheid van het lichaam en het geeft de schoonheid weer van menselijke vormen die buiten de geldende esthetische normen vallen.

Het kunstenaarsduo Les Deux Garçons benadert het thema van de tentoonstelling vanuit de dierlijke personificaties van de mens en ogenschijnlijk onlogisch gecombineerde beelden. In hun confronterende en uitdagende werk gaat de aandacht uit naar de absurdistische en humoristische eigenschappen van de mens. Het kunstenaarsduo laat zich daarbij inspireren door de menselijke driften en gebreken, vergankelijkheid, pijn, religie, strips en de kunst zelf. Ondanks hun confronterende en vreemde karakter, ademen de beelden van Les Deux Garçons een zekere verstilling uit. Hierdoor wordt ruimte gecreëerd voor contemplatie, voor de mens gezien door de ogen van opgezette dieren en bizarre beelden.

Alda Snopek is een Belgische kunstenaar die met haar videokunst en performances de mens op een fascinerende manier confronteert met zijn eigen lichaam. In haar tweeluik Metramorfose gaat Snopek een fysieke relatie aan met het geprojecteerde beeld. Het lichaam stuurt en manipuleert het beeld en transformeert zichzelf tot een bewegende voorstelling. Het lichaam is voor Snopek een vertakkende betekenisdrager. Door verschillende beelden van het lichaam over elkaar te projecteren onderzoekt Snopek in Metramorfose de relatie tussen de ruimte en het lichaam. Het lichaam wordt een spiritueel landschap waarin de reële grenzen van de ruimte worden ondervraagd. In Metramorfose zoekt het lichaam naar openingen in het beeld en naar een doorgang tot een nieuwe werkelijkheid.

© artKitchen gallery. Tekst: Ella Buzo en Fleur Flohil